Piragah Tahu
URANG sakampungan tahu kalau Palui tu urangnya pina musti banar, alias piragah panahunya. Kada mau kalah lawan urang. Kada di kampung haja,
URANG sakampungan tahu kalau Palui tu urangnya pina musti banar, alias piragah panahunya. Kada mau kalah lawan urang. Kada di kampung haja, kalakuannya tu sampai jua ka banua urang.
Kisahnya, rahat Palui sapakawalan tulakan ka Jawa mandatangi kaluwarga Palui nang bakawinan di Surabaya. Di sana gin inya jua nang pina musti. Piragah panahunya. Hanyar sakali tulak pina paiyanya ja.
Pukuknya kita naik bis aja nang ada tulisannya ka Surabaya, ujar Palui mamadahi kakawalannya. Kada jauh pada buhannya tu ada mutur bis nang baganaan. Malihat ada tulisan Surabaya wan supirnya pina ada haja, bahancap buhannya babuatan ka mutur tu.
Malihat buhan Palui naik, takajut-kajut supir bis nang rahat guring tu. Dhurung pak, dhurung, ujar supir tu. Palui sapakawalan bacacangangan.
Mangartilah ikam Lui? ujar Tulamak batakun sambil babisik.
Durung tu, ujar Palui, tunjul. Kita disuruh turun manunjulakan mutur ni. Amun kada ditunjul kada jalan inya.
Buhan Palui bahancap turunan, bajalan ka buritan mutur.
Imbah itu bahimat manunjul mutur bis itu. Marasa ditunjul, takajut pulang supir tu sambil bakuciak matan jandila. Boten pak, boten pak! ujar supir tu bahimat.
Dikuciaki kaya itu, giliran Garbus pulang batakun lawan Palui. Apa pulang artinya itu Lui? ujar Garbus.
Palui nang pina musti tu sawat hinip mamikirakan kuciakan supir tu. Sampai kautingannya inya baucap.
Boten tu buatan. Artinya kita disuruh babuatan pulang, ucap Palui pina musti banar.
Malihat buhan Palui naikan ka mutur pulang, supir tu takajut-kajut pulang. Dhurung pak, dhurung pak! ujarnya satangah bakuciak.
Marasa digawi, Palui kaputingannya sarik. Bujur-bujur haja pak. Tadi kami babuatan disuruh manunjul, imbah kami babuatan disuruh manunjul pulang. Handak apa garang ikam? ujar Palui bakuciak jua.
Supir tu takajut pulang. Kada manyangka cagar mandangar Palui manyanyarik.
Supir nang takajut mandangar Palui babahasa banjar laluai inya baucap, Hah... buhan banjar kah ikam. Aku gin urang banua jua, ujarnya. Lalu inya manjalasakan kalau dhurung tu bahasa Jawa nang artinya balum. Boten tu artinya kada. Aku lagi istirahat, kada manarik dahulu, ujar supir.
Iya ikam tu pina musti banar. Kisah babahasa Jawa pulang, amun Banjar tu Banjar ai! ucap Palui pina sangkal.
Mandangar itu, giliran Tuhirang nang manyahuti. Saurang tuh nang pina musti Lui ai. Kisah panahunya, manyalahakan urang.
Kada tahu saurang nang salah, ujar Tuhirang sambil mangalakak tatawa. Garbus, Tulamak wan supir tu umpat jua manawaakan Palui nang habang kalas muhanya manahani supan. (bpt/ofy)