Si Palui
Si Palui: Dibius
“Ujar nang bini waktu batamuan wan biniku di pasar, Tulamak tapalisit rabah di kamar mandi batisnya bangkak"
“Amun ulun diuprasi, makan bapamantang-lah, Duk?” takun Tulamak. Inya takutan kalau pina makan bapamantang atawa babatas, sualnya harap maklum inya makan gancang. Amun wayah saruan urusan dua piring bilang kada bahayut..
“Sabanarnya makan kada bapamantang pang, pa-ai”, jar duktur, “Tapi saran saya sabaiknya makan dibatasi supaya barat badan kawa dikurangi, jangan talalu lamak kaya ini.”
Palui nang badiri di higa duktur umpat jua maingati Tulamak; “Jangan makan nang karas-karas wan nang panas-panas, nangkaya wasi, batu wan bara api, Mak-ai!” jar Palui sambil lihum.
“Ikam makan kada bulih gancang, Mak-ai, kaina bisa bapacahan piring!” Garbus manimpali.
Duktur tatawa, Tulamak pina masam muha. Inya asa garigitan awan Palui wan Garbus.
Satalah buhan Palui barunding wan bini Tulamak sarta kaluwarga nang lain, akhirnya diputusakan jadi jua diuprasi. Duktur sapasialis anastisi mausulakan dangan cara bius lukal haja, artinya nang dibius itu hanya di sakitar bagian nang diuprasi haja, sahingga si pasien tatap dalam kaadaan sadar. Tapi Tulamak bakaras minta supaya dibius tutal haja, sualnya inya takutan kalu mandangar atawa malihat duktur mambungkar batisnya.
Katika duktur anastisi handak malakuakan pambiusan tiba-tiba Tulamak baucap; “Hadang dulu satumat, Duk”, jarnya. Duktur takajut, “ Ada apa, Pak ?”
“Tulung ambilakan dumpitku di kantung balakang salawarku nang bagantung nitu,” ujar Tulamak sambil manunjuk ka arah salawarnya nang bagantung di paku.
“U-uu.. urusan bayarannya nanti saja pa-ai satalah pian handak kaluar rumah sakit,” ujar duktur.
“Kadapapa duktur-ai,” ujar Tulamak, “Ulun handak mangatahui barapa duit nang ada di dumpit nitu. Sakadar bajaga-jaga haja, duk-ai. Sualnya amun sudah dibius ulun kada tahu napa-napa lagi”. (Ifan, sahibul hikayat matan rawasari)