Si Palui
Si Palui: Gaji Bulanan
Lain kaya urang nang bahuma. Saban hari turun mambawa cangkul atawa tajak. Baju salawar buruk-buruk
WAKTU baluman jadi pegawai, si Palui malihat pegawai-pegawai itu pina panyanyamannya hidup di dunia. Saban hari turun bagawi getengan tatarusan. Kadada nang pina ruksui pakaiannya. Biar kada hanyar, tapi kalihatan barasih. Muha pina lihum aja. Kadada pina sakit-sakitnya.
Lain kaya urang nang bahuma. Saban hari turun mambawa cangkul atawa tajak. Baju salawar buruk-buruk, kada sing tapasan tumatan ditukar samalam. Datang ka pahumaan kada mahadapi meja, tapi nang dihadapi kada lain pada licak, anak banih lawan rurumputan. Makan di pipinggir galangan.
Kalu pegawai makan di atas meja, disasadiakan bini atawa kalu mampu oleh jongos. Makan kahada lawan tangan budas, tapi mamakai garpu, lawan sendok. Biar kahada babasuhan gin, tangan barasih aja.
“Aku kada handak jadi urang nang bahuma!” Jar si Palui, “aku handak jadi pegawai aja!”
Wayah ini si Palui sudah jadi pegawai. Turun naik kantor jua, kaya pegawai nang lain. Kalu urang manilai pegawai-pegawai kantor itu harat, tamasuk jua si Palui, sebagai harat.
Mulai bagawi itu si Palui rajin banar turun ka kantor. Baluman jam delapan sudah ada di kantor. Bulik kaena, kalu kada tes jam dua siang, kada barangkat pada kursi. Adakah, kahadakah gawian di kantor, tatap-ai inya kada sing rangkatan pada kursi. Disiplin banar kesahnya.
Kakawalannya sakantor babisik-bisik malihat ada pegawai nang pararajinnya pada nang lain. Kurihingan bubuhannya.
“Cah, kadanya kawa sampai talu bulan pang kaya itu, kakaya kita jua ai kaena!” Jar bubuhannya. Si Palui pupura kada tahu, nang kakawalannya sakantor mahuhulutakan inya tu.
Disiplin musti ditegakkan!” Jar si Palui dalam hatinya.
Si Palui baniat banar handak jadi pegawai nang baik. Maka dasar banaran jua ai, si Palui disayangi banar oleh bossnya. Bila bossnya datang ka kantor, biasanya tadudi sadikit pada si Palui, kikira sajam dudinya, nang musti ada di kantor kawa ditangguh, musti si Palui. Nang lainnya, bilang malandau bahabis. Jadi kalu ada gawian nang musti lakas dituntungakan, bossnya musti manyarahakan gawian tu lawan si palui. Kalu mahadang nang lain kadada harapan lakas tuntung.
Jadi si Palui sibuk tarus, sebab musti ada tarus gawian. Sampai gawian pegawai lain gin disarahakan lawan inya jua. Bossnya marasa senang baisi pegawai macam si Palui. Jadi boss tinggal duduk mengetek aja lagi. Limbah mambari tugas ini atawa itu, lalu duduk mambaca koran. Limbah itu turun ka bagian lain ngobrol-ngobrol, atawa duduk di warung. Si Palui maka am, paluh leheran bagawi. Kakawalannya nang lain, limbah datang maiisi absen, lalu kadada pikiran lain pada badumlah atawa bacatur.
Lawas kalawasan si Palui mulai bapikir. “Jadi apa aku di kantor ini?” Jarnya bapander saurangan.
Pikirannya nang handak jadi pegawai nang baik mulai luntur. Badikit-dikit inya marasa nang inya dibunguli urang sakantoran. Tiap bulan gajih nang ditarimanya kadada tambahan apa-apa, tatap ai gajih sagajih jua.
“Bujur jar kakawalan jua!” Jar si Palui dalam hati.
Supaya jangan kantara banar, si Palui mulai malalambatakan gawian. Nang tuntung sahari, diulahnya jadi dua hari. Datang ka kantor kada biasa lagi sungsung, tapi mulai lewat jam dalapan. Biar sungsung inya turun, inya bamandak dahulu di warung. Kaena, kalu dilihatnya kakawalannya di kantor mulai datangan, hanyar inya bagemet bapara ka kantor jua.
:quality(30):format(webp):focal(0.5x0.5:0.5x0.5)/banjarmasin/foto/bank/originals/si-palui_20180418_064758.jpg)